Firodendon's Flowerpot

น้ำกับฟ้านี่ทำเอาเราแทบปางตาย - -'''

งานนี้เป็นงานแรกที่ทำให้เราไรท์แผ่น CD เป็น! (ฮา)
จริงๆนะเออ
แล้วก็เป็นงาน Illust สีที่ใหญ่ที่สุดของปีด้วย.ลงสีเป็นอาทิตย์ หึหึ

จากนั้นก็มีหัวข้อร่วมแฟนอาร์ทตัวละครของคนในบอร์ดThaicomic-----จำได้ว่าช่วงสงกรานต์ง่ะ
เพราะช่วงนั้นได้โควต้าเป็นที่เรียบร้อย ไม่ต้องเตรียมเอนต์แล้ว เลยว่างกว่าชาวบ้านเขา
แฟนอาร์ทไปหลายเหมือนกัน

ไปดูได้ที่นี่ 'w' http://album.romerun.com/Firodendon/folder/9474/album/12976/html/index.html

บางรูปหายไปเพราะก่อนหน้านี้ Thai.net ล่มชนิดเบ็ดเสร็จสมบูรณ์เหมือนกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่ 2 กู้คืนไม่ได้เลย เลยหายไปหลายภาพ เศร้าใจจัดๆ อย่างรูปที่วาด HBD ให้โคคอนเป็นต้น

วกเข้าเรื่อง ..
อยากบอกว่าแต่ก่อนเราไม่ค่อยวาดรูปแฟนอาร์ทเลย ต่อให้ชอบการ์ตูนเรื่องไหนก็เหอะ เพราะคิดว่าวาดยังไงก็ไม่เหมือน จะวาดไปทำไม?
คงเพราะเราไพล่ไปคิดว่าการแฟนอาร์ทคือการวาดเลียนแบบล่ะมั้ง
..ตอนนี้น่ะหรอ? หึหึหึหึ เดี๋ยวค่อยพูดถึง

แล้วตอนนั้นเราก็เอาคาแรคเตอร์ 4 คนของเรามาแนะนำ

เอลลี

รินด์

เมมิ

วานา

เป็นเด็ก 4 คนที่คิดไว้มาตั้งแต่ตอนอยู่บอร์ดประมูลโน่น ก่อนท่าน GrooV จะล่อลวง.เอ้ย.ดึงๆมาอยู่ที่นี่
คือ ตอนอยู่ในบอร์ดประมุล ที่จะเล่นกันมากก็คือ เอาคาแรคเตอร์ที่ตัวเองคิดเนี่ยแหล่ะ มาเล่นละครโรงเล็ก
.......คือการคุยกับคารแคเตอร์ตัวเองน่ะแหล่ะ

วิธีนี้ทำให้คาแรคเตอร์ของตัวละครที่เราคิดขึ้นดูมีภาพที่แจ่มชัดขึ้นนะ อย่าคิดว่าแค่เล่นๆ หึหึหึ

ยกตัวอย่าง อย่างวานา พอเล่นไปเล่นมา ลักษณะของวานาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเองจนน่าตกใจเลยล่ะ ไม่นึกเล้ยว่านอกจากที่ทำหน้าไร้อารมณ์ตลอดแล้ว ยัยนี่จะกลายเป็นเด็ก เจ้ากี้เจ้าการ ไปได้ ชิ
เพราะตอนนั้นเราใกล้สอบ แล้วเวลาคิดในใจว่า เฮ้อ ต้องไปอ่านหนังสือแล้ว เราก็จะพิมพ์ว่า
วานา : นี่ จะสอบแล้วนะ ทำไมไม่ไปอ่านหนังสือ!
คือชื่อวานานี่ เป็นเหมือนตัวเราอีกคนที่มักจะโผล่มาเวลาคิดได้ว่าต้องทำงานแล้วนะ ต้องเรียนแล้วนะ ต้องอ่านหนังสือแล้วนะ
รวมไปถึง เป็นตัวเราอีกคนที่ เฉยชา ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับอะไรทั้งนั้น ด้วย
ร่ายมาซะยาว ก็ไม่รู้ว่าสำหรับคนที่ไม่ได้เคยอยู่ที่บอร์ดประมูลรุ่นนั้นจะนึกภาพออกไหม แฮ่

เอาเป็นว่า การทำแบบนี้ จะทำให้เราค่อยๆรู้ว่า เนี่ย ถ้าเวลาแบบนี้ ตัวละครตัวนั้นตัวนี้ต้องพูดแบบนี้แน่ๆ แล้วถ้าเจอสถานการณ์นี้ ตัวละครตัวนี้จะต้องทำแบบนี้แหงเลย

แต่น่าเศร้า จริงอยู่ทีลูกเรา 4 คนเป็นตัวของตัวเองดีมาก
แต่ ไม่มีเรื่อง ให้เขียนถึง!!
คือเราไม่รู้จะแต่งเรื่องยังไงให้เด็ก 4 คนนี้ออกมามีบทบาท []- โอ้ แย่ชะมัด
เพราะงั้น ขอโทษนะจ๊ะที่ต้องทำแบบนี้ ซิกๆ

/me ยัดลูกตัวเองลงหีบ

2 Chance

ชื่อเรื่องหมายถึงอะไรบ้างก็ลืมไปแล้ว - -a รู้แค่มีนัยแฝง 2 ความหมาย
เรื่องนี้มี 10 หน้าจบ พอดีเป๊ะๆ วาดเข้าร่วม TCM Vol.2 ของบอร์ด Thaicomic (อีกแล้ว!)

ขอสารภาพว่า หลังส่งเรื่องนี้ไป เรารู้สึกเกลียดดดดดดดดดดดด มันมากๆๆเลย

รู้สึกว่าวาดได้แย่มากๆในหลายๆอย่าง

ทั้งฉากที่วาดมั่วมาก

ทั้งเรื่องที่เละเทะไม่มีแก่นสาร

ทั้งตัวประกอบที่อุบาทต์มากในความคิดเรา

อ่ะ ยกเว้นตัวละครหลัก 2 ตัวนี้นะ >< นี่นะลูกรักเราเลย ( << ยัยนี่มีลูกกี่คนเนี่ย )

และนี่คือสาเหตุที่เราไม่ยอมซื้อTCM Vol.2 ทั้งๆที่มีงานของตัวเองลงอยู่ด้วยมันรู้สึกแย่กับงานนี้มากจริงๆ ขนาดที่เก็บไว้ในคอม หลังส่งไปแล้ว ยังไม่เปิดออกมาดูเลยแม้แต่ครั้งเดียว
แน่นอน แล้วเราก็ลบมันทิ้งไปในที่สุด

.แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกยอมรับได้ขึ้นมานิดหน่อย โฮ่ นี่ฉันใช้เวลาทำใจเป็นปีเลยรึเนี่ย

ขอพูดถึงตัวละครหลัก 2 ตัวนี่นิดนึง

ที่จริง 2 สาวนี่เป็นตัวละครที่เราสร้างขึ้นเพื่อแต่งฟิค RO น่ะ แต่ก็ล่มเพราะไม่มีแก่นเรื่อง และการดำเนินเรื่องช่วงกลางๆก็คิดไม่ออก []- ล่ม.ทั้งๆที่มีความเป็นตัวของตัวเองดีแล้วแท้ๆ (อีกแล้วเรา)
ชื่อที่ตั้งไว้ให้เลยไม่ได้ใช้ ในการ์ตูนสั้นกุดๆเรื่องนี้เลยไม่มีการเอ่ยถึงชื่อของทั้ง 2 คนไว้เลยสักแอะเดียว
.แต่แอบเขียนไว้บนอกเสื้อ :P ไปอ่านเอาเอง หึหึหึ

หลังจากนั้นก็.เพราะบอร์ดติดๆดับๆ ---เอ้ย ไม่ใช่หลอดไฟ ----- คือ ดีๆล่มๆ เราเลยไปเข้าที่อื่นมากขึ้น
อย่างบอร์ดพันธุ์ทิพย์ ห้องแฮร์รี่
สมัครสมาชิกไว้นานแล้วล่ะ แต่แรกๆแค่โพสอะไรนิดๆหน่อยๆ
หลังๆเริ่มอ่านแฟนฟิคมากขึ้น.มากขึ้น..มากขึ้น
วรรณกรรมมีอิทธิพลต่อจิตใจ ประโยคนี้เป็นจริงแน่นอน ยืนยันได้

อย่างน้อยก็กับเราล่ะ!!

คือ หลายคนแต่งฟิคได้ดีมาก ทำให้เราอ่านฟิคแล้ว ก็กระโดดไปชอบคู่โน้น ชอบคู่นี้
และสุดท้าย ก็ชอบคู่ Y เพราะฟิค Y !!!
แต่ยังยัง.แรกๆยังอ่อนๆอยู่ ก็แค่ในเรื่องแฮร์รี่นี่แหล่ะ ยังวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องนี้
แล้วก็วาดแฟนอาร์ทแฮร์รี่เยอะขึ้น เพราะวาดแล้วก็ไปแปะที่บอร์ดแฮร์รี่นี่ คนชอบแฮร์รี่เหมือนกัน จนตอนนี้มานั่งเปิดดุ อุ..เยอะแฮะ
ตั้งแต่เดือนตุลาก็วาดส่งเวบ http://www.mugglethai.com ด้วย ภาพเทศกาลต่างๆของเราเลยหนีไม่พ้นแฮร์รี่

แล้วก็..........โดดมาเรื่อง FMA

พอดีที่บอร์ด seed มีตั้งกระทู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วก็มีคนมาโพส url กระทู้ที่เอาคอมิคเรื่องนี้แปลไทยเองแล้วมาลงไว้
ก้ไปตามอ่าน อยากรู้มานานแล้วว่าทำไมดังนักเรื่องนี้

.แล้วไงล่ะ? อ่านแค่ตอนแรกก็ตกหลุมรักแล้ว (ฮา)

คงเพราคาแรคเตอร์มันโดดเด่นมากๆ ดูอย่างเอ็ดซิ เทรดมาร์ค(เครื่องหมายการค้า)เต็มตัวไปหมด ตั้งแต่หงอนบนหัว ทรงผม หางเปีย ชุด เสื้อผ้า แขนขาและความสูง(ฮา)
คาแรคเตอร์ดีไซน์มันต้องให้ได้อย่างนี้เซ่!!!!!!
ขนาดสียังเข้ากันมากเลย เหลือง แดง ดำ (อ้าว.ธงชาติเยอรมัน?)

เนื่องจากบล็อคนี้ไม่ได้ตั้งขึ้นเพื่อ FMA ดังนั้นต้องขอหยุดปากไว้แค่นี้ก่อน (ฮา) วานาในหัวเริ่มร้องเตือนละ

ดังนั้นช่วงที่ผ่านมานี้ เราจะวาดอยู่แค่ 2 เรื่องนี้ แฮร์รี่ FMA แฮร์รี่ FMA แฮร์รี่ FMA
..บ้าได้ที่ (ฮา)
แถมความ Y ในหัวมันมากขึ้น - -a ก็มีหลุดวาดรุป Yๆ มา 2-3 รุป แต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าจ้องตากัน ฮา
ที่แย่คือเราโพสรูปพวกนั้นโดยไม่อาย บ้าชะมัด!! ทำไปได้ไง!!!มาคิดทีหลังแล้วอายตัวเอง
ขอสัญญาว่าคราวหน้าถ้าวาดรูปพวกนั้นมาอีก จะโพสเป็นลิงค์ค่ะ ^^

โดดเดี่ยวในความทรงจำ

ไม่ใช่การ์ตูน.....แต่เป็นฟิคค่ะ 'w'

พอเหลือให้อ่านได้ที่นี่ ^^ >> http://www.212cafe.com/freewebboard/view.php?user=marauder&id=442

เป็นฟิคเรื่องแรกในชีวิต ><
อยากแต่งฟิคมานานแล้ว แต่จนด้วยเกล้าที่พล็อตเรื่องทุกที
มีอันนี้แหล่ะ สำเร็จ ถึงจะสั้นไปหน่อยก็เหอะ ก็ฟิคสั้นนี่นา หุหุหุ

ก็ไม่รู้ว่าจะมีแต่งอีกไหม - -''

Nice to meet you

เรื่องสั้น 24 หน้าเขียนส่ง SEED
หมายเหตุ : ขออภัยคนที่ยังไม่อ่านเรื่องนี้ด้วย แต่ขอบ่นนิดนึง

เป็นเรื่องที่เอาเวลาปิดเทอมทั้งเดือนของเราไปหมด!!~
เป็นเรื่องที่ พอเขียนเสร็จแล้ว ทั้งรักทั้งเกลียดมัน!!~

เอรึเราจะเป็นโรคเกลียดงานตัวเองหลังวาดเสร็จหว่าโรคจิตชนิดหนึ่งสินะ :P

ที่เกลียดก็เพราะตัวละครขาดสิ่งที่เรามีมาตลอด ก็คือความเป็นตัวของตัวเองของคาแรคเตอร์ เรื่องมันกลายเป็นว่าตัวละครประกอบแย่งซีนตัวเอกไปเกือบเกลี้ยง -*-
คงเพราะเราสร้างตัวเอกของเรื่องนี้จากคนจริงๆที่นิสัยเงียบๆ เงียบแบบโรคจิตเลยล่ะ! แต่พอพูดถึงอะไรที่ชอบก็จะพูดมากขึ้นมาหน่อย.ย้ำว่าหน่อย - - ในเรื่องพี่แกเลยเงียบกริบ แล้วจู่ๆก็ลุกขึ้นมาพูดจ๋อยๆท้ายเรื่อง
เอ..รึนี่คือความเป็นตัวของตัวเองของตัวเอกตัวนี้หว่า เหอๆ

...ช่างเป็นลูกชายที่ไม่น่ารักเลยจริงๆ...ชิ

อีกเรื่องที่ทำให้เกลียดคือ เราลองเปลี่ยนลายเส้นดู ผลก็คือ.หน้าตัวเอกไม่เหมือนกันซักซอต แค้นใจตัวเองจริงๆ -
แต่อันนี้ใช้เวลาทำใจเร็วกว่า 2 Chance อาจเพราะเราทุ่มเทกับมัน 1 เดือนเต็มๆ แหม ใครจะไปเกลียดได้นาน ^^ แล้วก็เราเห็นแล้วว่าเราสามารถเอาจุดเสียในเรื่องนี้ไปแก้ไขเรื่องใหม่ได้
รึไม่ก็เพราะเรามีเรื่องใหม่ในใจแล้วเลยหายเกลียด? อืม อาจเป็นไปได้ /me พยักหน้ากับตัวเอง

ส่วนที่เรารักเรื่องนี้..แหงล่ะ 1 เดือนที่หมกอยู่ในบ้านแทบไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน นั่งจมอยู่หน้าคอมเพื่อแปะโทน
น้องสาวเราก็ช่วยเราในหลายๆอย่าง ทั้งช่วยดูสำนวนให้ว่าเวลาคุยกันในเกมเขาใช้ภาษายังไง ใครมีชื่อแปลกๆในเกมบ้าง มีคาแรคเตอร์ตัวนึงที่เราเอาตัวในเกมน้องมาใช้ทั้งดุ้นเลย ตอนจะส่งไปรฯก็มาช่วยตัดกระดาษแข็งรองหลัง ..ถ้าได้รางวัลคงต้องให้ตังมันกินหนมหน่อยล่ะ
อีกข้อก็คือ เราเขียนเพื่อที่จะให้เป็นเหมือนสารบอกความรู้สึกเรากับเพื่อนในเกมคนนึงที่เคยสนิท(ในเกม)กันมาก แต่เราก็ไม่ยอมไปเจอตัวจริงเขาซะที รูปก็ไม่ยอมส่งไปให้ ..ตอนนี้ต่างคนต่างเลิกเล่นเกมไปแล้ว
เพื่อนคนนี้ชื่อ ยู เรื่องนี้เลยชื่อ Nice to meet youไง

Jellopy Diary

โดจิน RO หน้าเดียวจบทั้งหมด 5 หน้า 5 เรื่อง
ยังไม่มีใครเห็น (ชะอ้าว) :P
ที่พิเศษก็คงเป็นโดจินเรื่อง DAU ของ SEED ล่ะมั้ง
ดองไว้ตั้งแต่เดือนตุลา ป่านนี้ยังไม่ได้ฤกษ์ส่ง เง้อ..

บ่นมา เกือบ 4 หน้ากระดาษ A4 ขอบคุณจริงๆที่อุตส่าห์นั่งอ่านจนมาถึงตรงนี้
..รึใครรูดเมาส์ลงมาเลยฮึ :P

ก็คิดว่า ปีหน้า จะยังวาดการ์ตูนต่อไปแน่นอน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่า ^^/