Firodendon's Flowerpot

คอมิคออริโหลนึงจบค่ะ
กะจะโพสวันที่ 26 ธันวา แต่วันนั้นเรามีธุระไป ตจว. เลยต้องรีบโพส

เอาล่ะ เชิญอ่าน~ ^^

หน้า 1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

เรื่องนี้จะมี "สัญลักษณ์" อยู่ในภาพกับคำพูด และคีย์เวิร์ดจะอยู่ในหน้าแรกค่ะ
อันที่จริงถึงไม่ตีความสัญลักษณ์ก็คงรู้เรื่องกันนะ

...หรือเปล่าเอ่ย 'w' ?

เฉลยสัญลักษณ์(และนามนัย?)

ที่จริงแล้ว สัญลักษณ์ คนอ่านจะแปลเป็นอะไรก็ได้ แต่ในใจเรา คืออย่างงี้ค่ะ

คำอุทิศ - เป็นส่วนที่จะบอกว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ธรณีพิบัติภัย เมื่อปีที่แล้ว 'w' ถึงเนื้อเรื่องจะไม่เกี่ยวเลยก็ตามเหอะ(หัวเราะ) แต่คิดให้เกี่ยวมันก็เกี่ยวได้น่ะน้า~จริงม้า~

เด็กผู้หญิง(น.2) - ผมแดงงี้ไม่ใช่คนไทยแน่นอนล่ะ(หัวเราะ)

หญิงสาว(น.3) - ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จัก ไม่รู้ว่ามาจากไหน...แทนความช่วยเหลือที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน
"คนไม่รู้มาจากไหนกันบ้าง เข้ามาให้กำลังใจขนาดนี้ ไม่สู้ก็ไม่รู้จะว่ายังไง"--ผู้ประสบภัย

ความมืด (น.4) - อาจหมายรวมถึงทุกอย่างที่เป็นเชิงลบ อย่าง ความโดดเดี่ยว ความไม่มี ความกลัว ความโชคร้าย ฯลฯ หรืออาจหมายถึงความโหดร้ายของท้องทะเลก็ได้
...ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่มีตามธรรมชาติและไม่ได้มีความผิด แต่พวกเราทุกคนก็เกลียดมัน

แสงสว่างจากเทียน(น.5) - อาจหมายถึงความหวังอันน้อยนิด หรือความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆก็ได้ คือไม่ยิ่งใหญ่มาก แต่ก็ดีกว่าไม่มี

สีของเปลวเทียน(น.5) - ก็สีธงชาติน่ะสี(หัวเราะ) เป็นที่รู้กันดีล่ะว่าแต่ละสีแทนสถาบันอะไรบ้าง

ดวงดาว(น.6) - กำลังใจ ถึงลงมาช่วย(ส่องทาง)ไม่ได้ แต่ก็อยู่ตรงนั้นเสมอ...
และถ้ารับรู้ถึงมัน(แหงนหน้ามอง) ก็ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้

น้ำตา(น.6) - ความเศร้า....เวลาคนเราเศร้าเสียใจน่ะ มักจะมองไม่เห็นอย่างอื่นหรอก

ขอบคุณ(น.7) - เราคิดว่ามันคือการยอมรับความช่วยเหลือนั้นๆนะ แม้ว่าจะเป็นใครไม่รู้หยิบยื่นให้ก็ตาม

หน้าที่(น.8) - ในความคิดเรา "การช่วยเหลือ" คือหน้าที่ของ "เพื่อนมนุษย์" ด้วยกันอยู่แล้วน่ะนะ....เพราะงั้นผู้หญิงคนี้ถึงมีรูปลักษณ์เป็นมนุษย์ไง อิอิ

เส้นบนพื้น(น.8) - ขีดอันตราย

มือ(น.10-12) - แทนการ "ไขว่คว้า"...ในที่นี้คือการขอความช่วยเหลือมั้ง 'w' และที่เป็นมือโปร่งใสก็เพราะมันไม่สามารถไขว่คว้าอะไรได้อีกต่อไปแล้วน่ะสิ

ความมืด(น.11) - ความมืดอันนี้แทน "การปิดบัง" หรือ "การโกหก" only จ้า

"ฉันจะพาพวกเธอกลับบ้านเอง"(น.12) - คุ้นๆมะ คิดว่าทุกคนคงเคยได้ยินประโยคที่ว่า "เราจะพาพวกเขากลับบ้าน" นะ 'w' ใครพูดเอ่ย ^^

อู้ย พอพิมพ์เข้าจริงๆนี่เยอะแฮะ อะไรกันนักกันหนาเนี่ยเรา(หัวเราะ)

แรกเริ่มเดิมที

เรื่องนี้เนื้อเรื่องค่อนข้างจะโหลนะ ว่ามะ ไอ้การเขียนเกี่ยวกับโลกคาบเกี่ยวระหว่างเป็น-ตายเนี่ยมีให้อ่านกันเย้อ~เยอะ หึหึ แต่เราก็นึกได้แค่นี้จริงๆง่ะ ^^''

การดำเนินเรื่องเรื่องก็ค่อนข้างเรื่อยเปื่อย คืออ่านเรื่อยๆ ไม่มีการหักมุมหรือกระชากอารมณ์แต่อย่างใด......ที่จริงตอนร่างเนมครั้งแรกสิ กระชากซะจนคนทดลองอ่านแถวๆนี้รับไม่ได้ (หัวเราะ) จากนั้นก็แก้เนมสัก 5 รอบได้ ถึงออกมาอย่างที่เห็น ^^

เรื่องนี้มันมาจาก อ่า เช้าวันหนึ่ง ที่เราไปเดินเล่นที่เซเว่น ตรงมุมหนังสือ แล้วหยิบ "นางฟ้าสึนามิ" มาอ่าน อ่านคำโปรยตรงปกหลัง

อ่านจบปุ๊บเรารีบเดินตรงดิ่งกลับคณะและร่างเนมอันแรกได้ 7 หน้าจบทันที! (หัวเราะ)

ส่วนตัวละคร ถ้าใครรู้จักเรามานาน คงจะพอจำลูกสาวของเราคนนี้ได้

สองปีแล้วมั้ง รูปนี้(หัวเราะ)

วาดเพราะประทับใจบทความอันหนึ่งเกี่ยวกับแฮร์รี่ ที่เขาเชื่อมโยงบรรยากาศงานเลี้ยงวันตายของนิคหัวเกือบขาดในเล่มสองกับผ้าม่านกองปริศนาในเล่มห้า วิเคราะห์ได้ดีมากเลย

ลองลงสีตามที่เขาบรรยายดู ปรากฎว่าเหมือนปกเล่มห้าชะมัดเลย พอมาดูทีหลัง XD

ตีความเพิ่มเติม

แถมท้ายอีกนิดค่ะ

ถึงเรื่องนี้จะสั้นๆแค่ 12 หน้า และก็ไม่ใช่ผลงานดีเด่นอะไร

แต่เราก็ภูมิใจกับมันนะ โดยเฉพาะในหน้า 9 กับหน้า 10 ...ช่วงนี้มีเรื่องให้ต้องคิดหลายๆอย่าง และสองหน้านี้เราเขียนเตือนตัวเอง

สองหน้านั้นมันบอกว่า ถึงแม้เราจะได้รับการช่วยเหลือ แต่เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง เราก็ต้องมุ่งสู่เป้าหมายนั่นเพียงลำพังอยู่ดี

คนอื่น จะพ่อแม่พี่น้องหรือญาติสนิทมิตรสหาย แม้ว่าเขาจะช่วยเรามาตลอด พอถึงจุดๆหนึ่ง เขาก็ทำได้แค่ส่งกำลังใจ และอวยพรให้เราโชคดี เท่านั้น

และการไปสู่จุดหมายนั่น มันไม่มีถนนปูไว้

ถ้าไม่จับจ้องที่จุดหมายให้ดี เราก็อาจหลงในความมืดอีกครั้งก็เป็นได้....

เอาล่ะ...

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ^^/

edit @ 11 Oct 2009 15:59:40 by Firodendon