Firodendon's Flowerpot

<< Behind the scenes Part 1

Page 1 : Board

หน้าแรกที่เราเริ่มเรื่องด้วยประกาศรับสมัครเข้าเอกการศึกษาพิเศษ...อยากบอกว่านั่นน่ะลอกประกาศจริงมาทั้งดุ้นเลย (หัวเราะ)

ส่วนประกาศอื่นๆก็...เอาจากของจริงมาทั้งนั้นเหมือนกัน (หัวเราะ)

แต่ที่สำคัญ...มีประกาศที่เหมือนเป็นลายชื่ออยู่สองข้างซ้าย-ขวา ลองสังเกตดูนะคะ

เล็ก มองไม่เห็นหรอก แต่อยากบอกว่า เราเปิดทำเนียบ ม.6 ของเรา แล้วพิมพ์ชื่อนามสกุลเพื่อนในห้องเราลงไปทั้งห้องเลย (หัวเราะ) จริงๆนา ถึงจะรู้อยู่แล้วว่า พิมพ์จริงๆมันไม่เห็นหรอก(หัวเราะ)...แหม เห็นก็แย่สิ หึ หึ

หน้านี้ มีแต่คนทักว่า ห้องประชุม 101 นี่คุ้นๆนะ หึ หึ

Page 2 : หน้าเปิด

หน้าเปิดก็คือแผ่นซ้ายมือนี่แหละค่ะ

ไม่มีอะไรมาก มันแค่หมายถึง

...ในเกม ที่เราเห็นเขาสนุกสนานเฮฮาน่ะ
จริงๆแล้ว ตัวเขาอาจจะกลุ้มใจอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้นะ...

เราไม่มีทางรู้หรอก

Page 10 : Mama

คุณแม่ของบูน...อยากบอกว่าเรากอปคำพูดแม่ตัวเองมาเลยนะนั่นน่ะ (หัวเราะ)
เราจะออกจากบ้านทีไรก็ สั่งเสียประมาณเนี้ยทุกที จนพ่อเย้าว่าน่าอัดเทป จะได้ไม่ต้องพูดทุกรอบๆ
แต่ก็นั่นแหละ ไม่ต้องอัดเทป แม่เราก็สามารถพูดได้เหมือนกันเป๊ะทุกครั้งอยู่แล้ว ฮา

Page 11 : ร้าน

ร้านที่พวกนี้นัด meet กันมีคนทักว่าดูชายหาดๆ
รู้มะ...มันคือร้านหมูกะทะที่สิงห์บุรีค่ะ (หัวเราะ)
เอาแบบมาทั้งดุ้นเลย ฮา
ก็แหม จริงๆเขาแต่งร้านแบบนี้นา..

Page 16 : ภาษามือ

จากช่องกลาง จะเห็นว่าเอมมองอ๊บ (น้องชาย) อยู่

ปกติ คนหูหนวกที่สามารถอ่านปากได้ เขาจะต้องมองหน้าคนพูดตลอดการสนทนาค่ะ

แต่เพราะเอมยืนอยู่ข้างหลัง การที่จะรู้ได้ว่าน้องชายกำลังพูดอะไรอยู่ ก็ต้องดูจากภาษามือ

เพราะงั้น น้องของเอมเลยต้องใช้ภาษามือไปด้วยเวลาพูดกับพวกเพื่อนๆในกิลด์

เอมมานูเอลเขียนบอกไว้ในหนังสือ นางนวลในโลกเงียบว่า มันรู้สึกแย่มากที่เห็นคนอื่นคุยกันแล้วเราไม่รู้เลยว่าเขาคุยอะไรกัน

และการอ่านปากมันก็ยากลำบากกว่าภาษามือเยอะ...ในความคิดของเธอน่ะนะ

เพราะงั้น เราเลยยึดความคิดเห็นของ เอมมา มาใส่ในตัวชะเอมหมดเลย

ก็แหม แหล่งข้อมูลมีแค่นี้นี่นา (หัวเราะ)

Fanart

ตบท้ายด้วยภาพๆนี้หน่อย หุหุ
เป็นรูปเจาบูนที่พี่ชุ (Justkarn) เขาวาด
เห็นว่ากะจะเป็นภาพปกของ SEED! เล่มพิเศษ
ที่จะรวมเรื่องที่เข้ารอบทั้งหมดน่ะ

แต่ก็อย่างที่รู้ๆกันน่ะนะ
SEED! ล่มก่อนได้ออกเล่มนั้นซะน่ะ เหอๆ
ภาพๆนี้เลยเป็นไหมันไปโดยปริยาย...

แต่ก็...ช่างมันเหอะ
อยากบอกว่าตอนที่พี่เขาส่งรูปนี้มาให้ดูนี่ดีใจแทบลอยแนะ
เข้าใจความรู้สึกของคนที่วาดออริแล้วมีคนวาดแฟนอาร์ทให้เลยจริงๆ
ก่อนนี้เคยวาดแฟนอาร์ทให้พี่โอม เรื่อง 3j show หรือให้พี่ไซ เรื่อง PEO บ้าง
แล้วเห็นพี่เขาดีใจกันจัง ก็ไม่เข้าใจนะว่า ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นน้า~
มาตอนนี้รู้แล้ว มันดีใจจริงๆนะ XD เป็นปลื้มอ่ะ

ขอเอามาแปะไว้หน่อยนะคะ หึหึ

อืม...หมดเรื่องบ่นแค่นี้แล้วมั้ง (หัวเราะ)
มันนานมากแล้ว เรื่องอยากบ่นเลยค่อยๆละลายหายไปตามเวลา เหอๆ
ตอนนั้น...มาคิดดูแล้วไม่รู้ทำไปได้ยังไงนะ ทุ่มเวลาทั้งปิดเทอมเขียนเรื่องนี้
มาดูตอนนี้ ถึงจะรู้สึกว่าลายเส้นมัน...ไม่ค่อยดีเท่าไร
แต่คิดดูอีกที นี่คือ "เต็มที่" ของเรา ตอนนั้นนี่นา เนอะ

เอาล่ะ ขอพูดอีกครั้ง
ยินดีที่(การ์ตูนเรื่องนี้)ได้พบคุณค่ะ